همه از زندگیمینالن،ولیدودستیبهآنچسبیدهاند.

زندگیسختاست،ولیمنازاونسختترم.

چهآرزوهاکهداشتممنودیگرندارم،چههامیبینموباورندارم

ایکاشنگاهبعضیها،زیرنویسداشت

افسردگیبهاییستکهانسانبرایشناختخودمیپردازد.
هرچهقدربهعمیقتربهزندگیبنگری،عمیقترهمرنجمیکشی.
“اروینیالوم-وقتینیچهگریست”

اگهتوزندگییکیازسیمهایسازتپارهشد،آهنگزندگیتوجوریادامهبده
کهکسینفهمهبهتوچیگذشته.

تنهایی یعنی؛دلهیچکسسایزدلتنیست.

هرچهقدرکهآدمهاروبیشترمیشناسی،تنهاییتدلچسبترمیشود.

بزرگانزادهنمیشوند،بلکهساختهمیشوند

ملتیکهکتابنمیخواند،بایدهمهتاریخراتجربهکند

گربهدولتبرسیمستنگردیمردی
گربهذلتبرسیپستنگردیمردی
اهلعالمهمهبازیچهدستهوسند
گرتوبازیچهایندستنگردیمردی

برایشناختبهترآدمها،کافیستتنهایکباربرخلافمیلشانرفتارکنید.
وودیآلن

عجبخیاطیستدنیا،دلهیچکس رابرایمتنگندوخت.

زمانآدمهاراعوضنمیکند،حقیقتآدمهاراروشنمیکند

یکرنگ بمان،هتااگردردنیایزندگیمیکنیکه
مردمشبرایپررنگشدنحاضرندهزاررنگباشند

بیستسالبعدبابتکارهاییکهنکردهایبیشترافسوسمیخوری
تابابتکارهاییکهکردهای.بنابراینروحیهتسلیمپذیریراکناربگذار.
ازحاشیهامنیتبیرونبیا،جستجوکنکشفکن،بگرد.آرزوکن.

کاشخداکمیصبرمیکرد،
هنوزآمادهنبودمبرایبزرگشدن.

وچقدردیرمیفهمیمکهزندگیهمینروزهاییستکهمنتشرگذشتنشهستیم

مراباحقیقتبیازار.ولیهرگزبادروغآراممنکن.

“رومنرولان-جانشیفته”

بسپاریمبرسنگمزارمانتاریخنزنند،تاآیندگانندانندبیعرضگاناینبرههازتاریخمابودهایم.

“خسروگلسرخی”

صبرکنسهراب،قایقتجادارد؟
منهمازهمهمهسردزمیندلگیرم

دنبالدلتانبروید،ولیعقلانراهمباخودببرید

انسانهرچه،دیدسطحیوچارچوبهایذهنیبیشتریداشتهباشد،
حرفبیشتریبرایگفتنخواهدداشتوهرچهجهانشبزرگترباشد،
بیشترسکوتخواهدکرد.زیرابیارزشیواژههابرایشواضحترمیشود.

تنهاییمن،عمیقترینجایدنیاست

اگربدانید مردمهزارانباربیشتربهیکسردردمعمولیخود
اهمینمیدهندتاخبرمرگمنوشما،دیگرنگراننخواهیدشدکه
دربارهشماچهفکریمیکنند.

“دیلکارنگی”

همهروز،روزهبودن/ همه شبنماز کردن
همهساله حجنمون/سفرحجازکردن
شبجمعههانخفتن/بهخدایرازگفتن
بهخدا که هیچکدامرا/ثمرآنقدرنباشد
کهبهرویناامیدی/دربستهبازکردن

“شیخبهایی”

بیشترینعذابامروز ماتاوانحماقتدیروزماناست

زندگی،آسانترنمیشود
توبایدقویترشوی